Vicepresidente.
Vicepresidenta.
Ministro, ministra, autoridades.
Delegados, convidados, universitarios:
Desde España, hoxe desexo enviar un saúdo a todas as delegacións, países e continentes asistentes a este acto, e fágoo co corazón da universidade europea, corazón que fai referencia non só a un sentimento senón a un acordo de solidariedade e de amizade.
Non é a primeira vez que veño a Cuba a participar nun encontro como este en que se unen coñecemento, debate, educación e universidade. Na miña última visita tiven a oportunidade de dirixirme a vostedes como reitor e en representación dos reitores europeos.
Entón saudeílles e agora lles saúdo, que é tanto como dicir que lles desexo saúde en todos os sentidos da palabra. E sen educación a saúde non é plena.
Encontrámosnos no proceso de conformación do Espazo Iberoamericano do Coñecemento. O ano 2010 vén a ser, sen ser declarado así explicitamente, o ano da educación, máis educación de calidade e para todos. Porque só así este mundo será mellor, a universidade é e ten que ser unha rede de relacións e de amizade. Por iso estamos aquí, amigos cubanos, amigos de tantos países.
A actual Presidencia española da Unión Europea própónse que Europa non péchese sobre si mesma. Queremos que o noso traballo contribúa a reforzar un espazo de equidade, de calidade, de interrelación de Europa con Iberoamérica.
Enfrontámosnos a un desafío. Temos que situar a educación no corazón dun novo modelo económico, a educación é o corazón da economía. Iso vainos a permitir loitar contra unha crise que nos afecta. Neste cambio de modelo necesitamos desa equidade e desa calidade, si. A calidade sen equidade é elitismo, a calidade sen equidade é discriminación.
Cada país ten que liderar o seu propio proceso transformador buscando alianzas e estratexias comúns e enriquecedoras. Pero xa que a meta é similar, os nosos camiños xa se asemellan. Así pois, dialoguemos sobre educación de ti a ti, con confianza, en termos de igualdade e sobre intereses compartidos. Cooperación, comunidade. Traballemos xuntos, compartamos. Este é o camiño.
Coñecemos as nosas debilidades… Debemos dar ao profesor e ás comunidades educativas o protagonismo que corresponde neste proceso. É preciso reforzar a súa formación e o seu labor. Ser profesor, ser mestre: recoñezamos esta tarefa.
Requírense ademais novas formas de ensinar e de aprender e, non menos importante, é preciso o impulso á innovación e a investigación. Vivimos procesos de internacionalización e de modernización da educación. A educación é a mellor política social, o elemento determinante do equilibrio social. Só coa cultura e coa educación poderemos afrontar a miseria, a pobreza, a ignorancia e a dor do mundo.
O coñecemento é o principal valor e a única posibilidade. Coñecemento e formación é o camiño. A universidade permítenos espazos para o noso desenvolvemento persoal, integral, para o exercicio profesional, para a decisión do xeito en que desempeñaremos o noso labor polo ben da sociedade. Temos que transferir o coñecemento, vincularo ao desenvolvemento local e social, responder ás demandas sociais e xerar benestar.
Cuba é sempre un espazo de hospitalidade para o debate e a reflexión universitaria. Un lugar para o pensamento e a amizade. E se de saúde falamos, a saúde é tamén a saúde social que non é só a saúde de todos, é a saúde de todos e cada un. É a saúde singular de cada vida irrepetible que se conxuga cun proxecto público e común, e iso é a educación.
Un mundo mellor é sempre un mundo máis xusto e máis libre. Só a ciencia, a educación e a formación farano posible. E por iso, agradecidos, estamos aquí. Sen amizade non hai educación, sen amizade o mundo non será mellor. As universidades, os universitarios, estamos convocados a este desafío.
Moitas grazas.
