Gustaríame en primeiro lugar agradecer á Comisión Europea a disposición para organizar esta Conferencia Anual baixo Presidencia Española, así como dar a benvida ás autoridades presentes. Pero especialmente quería dirixir o meu maior agradecemento a todos os profesores que se encontran hoxe aquí, moitos deles parte deses máis de 80.000 que xa conforman a iniciativa eTwinning, 8.000 deles españois.
Coa vosa implicación activa, achegastes ata os estudantes e aos centros escolares unha acertada ferramenta para impulsar, a través da nova vía que supón as tecnoloxías da información, esa dinámica dialéctica e colaboradora que sempre estivo na base de todo aprendizaxe. Estades liderando un proceso que nos axuda a desenvolver a dimensión social da educación e por iso a cidade de Sevilla séntese orgullosa de acollervos.
Sen dúbida, eTwinning converteuse nunha plataforma exemplar no ámbito dos proxectos educativos europeos. Naceu, fai tan só cinco anos, do desexo dos profesores de países distintos de traballar xuntos a través de Internet, pero reflectiu pronto que era moito máis que iso. Era tamén o desexo de enviar unha mensaxe aos estudantes. O de que estaban convidados a sentirse parte do espazo educativo, que estaban convidados a aprender achegando. Foi unha boa idea porque lles necesitamos. Necesitamos as súas ideas e as súas propostas para acometer os desafíos que nos propuxemos.
En eTwinning toda a comunidade educativa comparte, dialoga, constrúe e avanza. Esa é a educación que queremos: a educación que é parte da súa sociedade, a educación onde os profesores, figura central do sistema, conseguen que este sexa percibido como propio e inclusivo tamén polos alumnos e polos cidadáns.
O funcionamento de Twinning pon en práctica numerosos principios que están na base da Estratexia 2015 que resume a visión deste Ministerio para unha educación con futuro. Marcámolos como prioritarios neste semestre presidencial e queremos que estean no corazón da nova estratexia 2020 da Unión Europea: aprendizaxe intercultural e continua; dimensión internacional e multilingüe; formación universitaria e formación profesional; modernización tecnolóxica e de formulación; aposta pola investigación e a innovación; excelencia e equidade; xeración de habilidades académicas pero tamén sociais.
Todo iso, sen renunciar ao espírito crítico, porque educar non é facer dóciles empregados senón formar activos cidadáns. Non é só aprender a falar, escribir e ler, senón aprender a procesar correcta, axustada e xustamente o que se escoita e dise. Só así poderemos comprender e comprendernos, respondendo axeitadamente á enorme magnitude dos retos que virán.
Cremos que a educación é a mellor fonte benestar para as persoas, que é a mellor política social e tamén económica, porque garante non só a empregabilidade senón tamén o crecemento en numerosas dimensións. O seu potencial para nivelar sociedades, para impulsar a igualdade de oportunidades, non ten parangón. Un sistema educativo xusto e universal, eficiente e competitivo, de calidade e excelencia para todos, garante a cohesión e a equidade, a liberdade e o progreso. Polo tanto son os cidadáns os que máis teñen que esixir o impulso á educación, porque cando falamos de educación falamos deles.
No ano 2020, o 85% dos postos de traballo que se ofrezan serán cualificados. Se activamos sen máis dilación as pancas pertinentes non haberá brecha educativa. Esas pancas baséanse en lograr que medre a cultura do ensino de xeito que se observe o estudo e a formación como un dereito irrenunciable e recoñézase ao coñecemento e a súa transferencia ao tecido produtivo como necesidade. Para lograro, falemos das necesidades dos profesores, corazón do sistema. Pero tamén falemos de traballar xuntos a partir do seu esforzo, ou mellor de loitar xuntos, de compartir e intercambiar experiencias sobre como aprender máis e mellor.
A educación é unha enorme forza de cambio e de progreso. As sociedades europeas sábeno ben porque é o traballo educativo o que permitiu deixar de percibir o outro como inimigo, facilitando esta longa etapa de paz. Antes esgrimiamos as nosas diferenzas; agora compartimos identidades e chegamos a acordos para avanzar. Pactar é iso e educar tamén. Sempre é a comprensión, a construción e non a destrución a partir do realizado polo outro, o que permite a mellora. Pregunten aos mozos que prefiren: o diálogo ou o muro, o intercambio ou a fronteira, a suma ou a división, a división ou o pacto.
Iniciativas como eTwinning, cuxos piares fundamentais son a colaboración escolar e o uso das Tecnoloxías da Información e da Comunicación, cobran un gran valor nestes momentos. Conectan coa sensibilidade en rede dos estudantes e ademais actualizan os xeitos de crear conciencia europea desde a iniciativa persoal, e non desde a obrigatoriedade, seguindo o ronsel doutras iniciativas que fixeron o mesmo con enorme éxito, como as Bolsas Erasmus. Nós tivemos que aprendero, pero as novas xeracións xa son europeas, xa son tecnolóxicas, xa son multiculturais. Fagamos que a educación potencie todos eses trazos de identidade tan beneficiosos, non que os limite. Só con formación hai perspectivas. Só con educación médrase.
Moitas grazas.
