1. INTRODUCIÓN
Grazas Sra. Presidenta.
Señorías, comparezo a petición propia nesta Comisión de Educación e Deporte do Congreso dos Deputados para dar conta do traballo que estamos desenvolvendo para acadar un Pacto de Estado Social e Político pola Educación.
Como Vdes. coñecen o Goberno propuxo ao conxunto da sociedade española, e moi especialmente ás Administracións e á Comunidade Educativa a necesidade de acadar un Pacto que dea estabilidade ao noso sistema educativo e que sente as bases para a mellora da nosa educación e a nosa formación.
Con iso, o Goberno non fixo senón responder ao sentir maioritario da sociedade española que considera que a educación é un asunto de Estado, e que, por riba das nosas lexítimas diferenzas, todos debemos traballar sobre unhas bases comúns e compartidas.
É un asunto crucial e un encargo directo que recibín do Presidente do Goberno e como o Ministro de Educación, vin desenvolvendo nos últimos meses os contactos, accións e traballos necesarios para acadar o devandito acordo.
Non é a primeira vez que falamos deste Pacto en sede parlamentaria. Unha vez cuberta unha primeira fase de reunións e contactos coas CCAA, os axentes sociais, as asociacións de pais e nais, de alumnos e coa Comunidade Educativa no seu conxunto, e tras haberme reunido cos voceiros dos grupos parlamentarios en dúas ocasións, considero esencial comparecer nesta Comisión para exporlles o traballo realizado e o que queda por facer.
A miña comparecencia no día de hoxe nesta Comisión ten un dobre significado. Por un lado, desexo presentarlles con absoluta transparencia os avances desenvolvidos e os próximos pasos a dar, para despois escoitar as súas propostas e tratar de encontrar o maior consenso posible. Por outro, considero que este diálogo entre as forzas políticas representativas, ten tamén que celebrarse, con luz e taquígrafos, aquí en sede parlamentaria onde reside a soberanía dos cidadáns.
Estou convencido de que este debate público que imos celebrar hoxe vai ser construtivo, que cada un exporemos a nosa visión do que debemos facer para acadar un Pacto pola educación, pero temos que facero desde o convencemento de que a sociedade éstános demandando un esforzo compartido e está esperando de todos nós que academos este obxectivo. Non desexan que nos enfrontemos senón que afrontemos xuntos as cuestións. Sei que todos Vdes. están de acordo en que o Pacto cómpre para abordar os retos a educación no noso país, e por iso agradézolles de antemán as súas propostas e iniciativas ao respecto.
2. BREVE RESUMO DO TRABALLO DESENVOLVIDO
Señorías, desde a miña primeira comparecencia nesta Cámara en maio do ano pasado mantiven reunións coa totalidade dos Conselleiros de Educación e de Universidades das CCAA, coas asociacións representativas da Comunidade Educativa cos axentes sociais, sindicatos e empresarios, e cos grupos parlamentarios.
En todas estas reunións constatei dúas cousas. A primeira, que existe coincidencia en todos os ámbitos sociais, educativos e económicos deste país na necesidade de acadar este gran acordo asentido en bases comúns. A segunda, que tamén hai vontade en todas as partes.
Pois ben, se todos coincidimos na urxente necesidade do Pacto e todos temos vontade para construír entre todos os consensos necesarios, entón o Pacto será posible. Agora ben, temos que corresponsabilizarnos entre todos pois é máis necesario que nunca afondar no que nos une, que é moito, e non esgrimir permanentemente as nosas diferenzas. A lexítima exhibición das nosas singularidades non ten que impedir que poidan coexistir nun espazo común. Agora trátase máis de procuraro que de impediro.
Froito das conversacións e reunións mantidas con CCAA, Comunidade Educativa e Grupos Sociais e Políticos durante setembro, outubro e novembro de 2009, o pasado 16 de decembro de 2009 celebrouse unha Conferencia Sectorial de Educación en que o Ministerio de Educación entregou aos Conselleiros Autonómicos un documento que contiña as liñas básicas do que entendo, unha vez escoitadas todas as posicións, representan as bases sobre as que debiamos traballar.
Durante aquela reunión puxose de manifesto unha disposición xeral e unha vontade política inequívoca de traballar para conseguir acadar un gran acordo.
O texto que se fixo entrega aos Conselleiros era un documento de debate, aberto a novas incorporacións de aspectos non contemplados, e que non contiña aínda propostas concretas. Na devandita reunión acordouse que as CCAA remitirían antes do 15 de xaneiro as súas propostas ao Ministerio co fin de celebrar unha nova Conferencia Sectorial a finais de xaneiro.
Paralelamente mantivemos reunións con sindicatos, asociacións de empresarios, representantes de asociacións de pais e nais, profesores e alumnos. Omito relatar todos e cada un destes encontros e as súas datas de celebración. En todas elas, como lles dicía anteriormente, encontrei espírito construtivo e vontade de traballar de maneira conxunta para conseguir este gran obxectivo que nos propuxemos como país.
Tamén mantivemos unha serie de reunións con certa regularidade co Partido Popular, principal partido da oposición. Estou convencido de que comprenden que o PP é a principal forza política da oposición, representa a 10 millóns de cidadáns e é, canda o Partido Socialista un partido con opcións de goberno. Existía a necesidade tamén de confirmar a posible viabilidade do Pacto, e unha vez confirmada, tal e como anunciei o pasado día 29 de decembro, continuamos dialogando para avanzar na consecución destes acordos.
Polo tanto, non desexo que o resto de grupos parlamentarios vexan estas reunións como unha desconsideración. En calquera caso, asegúrolles que, tal e como tiven oportunidade de comentarlles nas últimas reunións que mantiven con Vdes. ao longo desta semana, o noso propósito non é excluír ningunha forza política parlamentaria, senón todo o contrario. Desexamos e queremos que todas estean representadas neste Pacto. E en todo caso escoitar as súas posicións e as súas achegas ao Consenso. O que como ben saben non consiste simplemente en reproducir cada Programa Electoral.
Como xa coñecen o Partido Popular presentou a opinión pública un documento de elaboración propia que contiña as súas propostas. Nós, lonxe de descualificaro, lemos con detemento o seu contido e analizámolo conxuntamente co propio Partido Popular.
Señorías, despois da análise das propostas que nos fixeron chegar as CCAA (11 Conselleiros e conselleiras enviáronnos os seus documentos, e as 6 Comunidades gobernadas polo PP fixeron seu o documento elaborado polo PP), e os 23 documentos que recibimos do conxunto de forzas sociais, asociacións e comunidade educativa, elaboramos un documento con propostas de acción concreta que trataba de buscar os puntos en común do conxunto de iniciativas.
Desexo agradecer todas as contribucións en forma de 35 documentos que conteñen ideas e propostas construtivas que nos serviu para facer un primeiro texto sobre o que organizar o debate.
O devandito texto foi entregado a todas as CCAA na reunión da Conferencia Sectorial do pasado 27 de xaneiro. Na devandita reunión non pretendiamos pechar ningún acordo, senón que entendiamos que debiamos facer entrega ás CCAA da proposta de traballo nun ámbito institucional como é a Conferencia Sectorial.
Esta non é unha cuestión meramente formal. Responde tamén a un espírito de como entendemos que deben facerse as cousas, e creo que a entrega da proposta nunha Conferencia Sectorial onde están representadas as distintas Administracións Educativas é unha obriga democrática. Igual que o é facero hoxe aquí en sede parlamentaria, onde reside a soberanía cidadá, sen prexuízo de que lles entregue directamente o documento aos diferentes grupos ao longo dos últimos días nas reunións que mantivemos.
Só entón, despois de celebrada a Conferencia Sectorial de Educación, presentamos a nosa proposta de Pacto pola Educación aos medios de comunicación para facer tamén partícipe á opinión pública e ao conxunto da cidadanía das bases e ideas iniciais sobre as que entendemos debe articularse este acordo.
Ao día seguinte da celebración da devandita Conferencia, é dicir, o 28 de xaneiro de 2010 acudín ao Consello Escolar do Estado, onde están representados o conxunto de axentes sociais e a Comunidade Educativa, para presentar o documento e debater sobre o seu contido.
Para finalizar este breve relatorio de reunións e encontros, mantiven durante esta semana reunións con practicamente todos os grupos parlamentarios desta Cámara, para explicarlles o contido da proposta e para intercambiar puntos de vista sobre contidos e formas de proceder nas seguintes semanas.
CALENDARIO FUTURO
Señorías, paso a describirlles brevemente, antes de entrar nos contidos concretos do Pacto, o calendario de traballo que perfilamos para as seguintes semanas.
Na Conferencia Sectorial do día 27 propomos ás CCAA que unha vez examinada con detalle a proposta presentada, fixésennos chegar as súas achegas para enriquecer o documento antes do próximo día 15 de febreiro. Así pedímoso ao conxunto de axentes sociais e comunidade educativa, e tamén aos grupos parlamentarios cos que mantiven reunións nos últimos días, aínda que é certo que algúns de Vdes. xa fixéronme entrega das súas propostas.
O obxectivo é incorporar esas propostas para ter un documento moito máis avanzado que discutiriamos nunha reunión da Conferencia Sectorial que queremos celebrar a finais deste mes de febreiro.
Desexo facer fincapé en que o texto non é unha proposta que se reduce a fixar a posición do Goberno, nin do Partido Socialista, senón que foi elaborado tratando de encontrar os elementos comúns e compartidos de todas as ideas da rica, diversidade da sociedade e a comunidade educativa. Polo tanto, é un texto para o debate e aberto a suxestións e iniciativas.
3. BASES E PROPOSTAS DO PACTO
Señorías, non vou facer unha presentación pormenorizada das 104 propostas de acción concreta englobada nos 16 epígrafes do documento sobre o Pacto Social e Político pola Educación. Entendo que sobre moitas delas existe un amplo acordo e consenso, polo que lles quero expor o marco xeral en que se elaboraron, e detereime naquelas que suscitaron máis debate.
A Proposta do Pacto ten un horizonte claro e determinante. Estamos pensando en como debe ser o noso sistema educativo a partir dos anos 2015-20. Alguén pode pensar que é un horizonte afastado, pero todos os que estamos aquí somos conscientes que os grandes cambios, sobre todo en educación, necesitan un espazo temporal axeitado.
A educación e a formación van ser factores determinantes para saír fortalecidos como país da crise económica actual, e iso vai esixir unha vontade política e social que estea á altura deste reto que temos como país. A sociedade española xa tomou conciencia diso, de tal forma que un 92% dos cidadáns consideran absolutamente crucial acadar un gran Pacto pola Educación para garantir o benestar futuro da nosa sociedade. Como responsables políticos debemos estar á altura desta demanda social, e por iso que reitero a miña invitación ao acordo, ao diálogo e ao consenso.
Para acadar os obxectivos que todos desexamos na próxima década necesitamos dotar o sistema de estabilidade normativa. A través das numerosas reunións mantidas puiden constatar que existe un acordo básico sobre este asunto.
Por iso nesta proposta sinálase que exista un compromiso ante os cidadáns de que os posibles cambios normativos presentes e futuros que se poidan adoptar en relación a cuestións que sexan acordadas, esixan dunha maioría parlamentaria de dous terzos.
Esta proposta non responde de ningún xeito á idea de excluír as forzas políticas non maioritarias dos devanditos cambios. Nada máis lonxe das nosas intencións. Nin tampouco estamos reclamando cambios normativos que esixirían reformas constitucionais e dos regulamentos das Cortes. A nosa intención consiste unicamente en adoptar un compromiso entre todas as forzas políticas e parlamentarias para garantir a devandita estabilidade normativa.
Pero estamos abertos a encontrar unha fórmula que satisfaga todos os grupos, que non incomode ninguén e que garanta que podamos acadar o obxectivo que se persegue. Trátase de supeditar os intereses de partido, e incluso de Goberno, aos intereses do país.
Outra das bases sobre as que existe un gran consenso é que este Pacto debe ter un compromiso de mellora do financiamento da nosa educación. Se neste momento o investimento en educación no noso país é do 4,92% do PIB, necesitamos progresar nas cifras e achegarnos á media dos países europeos máis desenvoltos nese horizonte 2015-20.
Pero non debe ser só un pacto para 2020, senón que tamén debe haber un compromiso explícito sobre as medidas inmediatas que teñen que adoptarse. Queremos que haxa unha proposta anual que contemple as medidas concretas que van adoptarse, de tal forma que estean vinculadas a unha memoria e a un compromiso económico para a súa realización.
En máis dunha ocasión manifestei que se a sociedade española desexa facer realidade esta aposta polo seu futuro, esta aposta pola educación, debemos levar estas conviccións aos orzamentos, e polo tanto, confío en que o conxunto das Administracións Educativas corresponsabilicémosnos nesta tarefa.
Señorías, temos que adoptar políticas educativas que garantan no horizonte 2015-20 que o 85% dos nosos estudantes teñan unha formación equivalente a formación profesional de grao medio ou bachillera e iso permítalles o pleno desenvolvemento persoal e a súa empregabilidade.
Todos os informes internacionais din que no ano 2020 o 80% dos empregos esixirá unha formación cualificada, e polo tanto non só xogámosnos o futuro educativo dos nosos cidadáns, senón tamén a cohesión social e o benestar do conxunto da sociedade española.
Temos a experiencia dun país que logrou resultados educativos extraordinarios desde o punto de vista da equidade - chegando a ser recoñecido como un dos sistemas máis equitativos do mundo - e que conseguiu a extensión e universalización do ensino.
Pero temos moitísimas cousas que mellorar. A primeira, reducir drasticamente o fracaso e o abandono escolar que acada un 30%. O verdadeiro desenvolvemento da equidade da nosa educación non será completo ata que non consigamos atender axeitadamente a esa porcentaxe de estudantes que non teñen un título de ensino obrigatorio e que teñen, e terán aínda máis no futuro, moi difícil a súa inserción laboral e a súa inclusión na sociedade.
Pero desde o punto de vista educativo debemos cambiar algunhas cousas. En primeiro lugar, introducir unha maior flexibilidade no sistema educativo, que ao noso xuízo é excesivamente ríxido. A experiencia demostrou que debemos buscar a forma para que ningún estudante con dificultades quédese fóra do sistema sen ningunha posibilidade de reinserirse nel.
Na Proposta de Pacto própónse algunhas iniciativas para que haxa máis permeabilidade entre os distintos niveis educativos, tanto en sentido vertical como horizontal, que sexa posible acreditar o aprendido, e que a sociedade valore os distintos camiños por que unha persoa pode aprender e formarse.
Un dos elementos claves onde entendemos que hai que superar estas rixideces ten que ver coa última fase do ensino obrigatorio. Segundo a nosa análise, é aí onde temos que tomar medidas para flexibilizar o sistema.
Así, propuxemos que no último ano da ESO puidesen abrirse modelos que permitan algunha opcionalidade. A idea tamén é que ese cuarto curso do ensino obrigatorio ten un carácter orientador. Queremos que de verdade oriente aos estudantes, que non expulse do sistema a quen non se axuste directamente a un modelo ríxido. E para iso própónse no texto que haxa dúas orientacións, opcións, perfís (busquen a palabra que desexen), un máis orientado ao Bacharelato e outro á Formación Profesional. Entendemos que iso vai permitir o que nos importa: que os estudantes poidan encontrar máis camiños e máis saídas á súa formación. E que a decisión non comprometa toda a súa formación nin a súa vida de xeito cerrado e irreversible.
Neste sentido, cremos que a sociedade do século XXI esixe unha formación permanente. E por iso consideramos que é fundamental dar un paso máis neste horizonte educativo. En España, nos anos 70 o debate consistía en ver como lograbamos escolarizar dos 6 aos 14 anos. Posteriormente fixemos algo distinto, lograr unha escolarización cuxo horizonte era de 3 a 16 anos.
Quero sinalar un dato moi revelador. Logramos a escolarización e a gratuidade dos estudantes de 3 a 6 anos sen necesidade de establecer a obrigatoriedade desta etapa educativa. Esta experiencia tennos que servir para dar un paso máis. Hoxe hai 7.500.000 de escolares e case 1.500.000 de universitarios, é dicir, 9.000.000 de estudantes no conxunto do Sistema Educativo.
Cremos que o obxectivo debe ser ir na dirección de que toda a poboación entre 0 e 18 anos estea formandose, no horizonte 2015-2020. Iso non significa, quero deixaro ben claro, que desexamos que todos os estudantes estean nas aulas a partir dos 16 anos, nin que sexa obrigatorio. Nin moito menos. O que queremos é que prosegan na formación e que esa formación sexa tan diversificada que poidan ben compatibilizara cun emprego, ben facer Formación Profesional, ben cursar Bacharelato. Considero que esta cuestión vai ser clave non só para a formación dos nosos mozos, senón tamén para o futuro do noso país.
Señoría, a nosa proposta contempla situar no centro do Pacto Educativo á comunidade educativa. Considero que tamén existe un acordo xeneralizado nesta materia. O cambio social, cultural e político que supón un pacto desta natureza non pode lograrse sen os profesores, as asociacións de pais e nais e as asociacións de estudantes.
No caso dos profesores, isto significa fortalecer, apoiar e reforzar a súa posición con medidas que teñen que ver coas súas expectativas laborais, co seu recoñecemento social, ou coa autoridade moral ou autoridade en todos os sentidos. Aí pedimos o apoio de toda a sociedade para que este pacto sexa posible. Porque este Pacto ten que ser un Pacto dos educadores, cos educadores.
E tamén consideramos fundamental e central o papel das familias e dos estudantes para acadar os obxectivos deste gran acordo. A corresponsabilidade en materia educativa vai máis alá das administracións, os centros e os profesores, de tal forma que as familias dos 9 millóns de estudantes que temos no noso país deben participar activamente canda os centros directivos e os profesores na mellora da convivencia escolar e a educación en valores.
O papel das familias e os estudantes resulta definitivo para dar de si o mellor de cada un, para que a nosa educación mellore desde a cultura do esforzo e da esixencia, para lograr que este país teña no ano 2020 a formación e a cualificación necesaria para afrontar a crise económica e o reto de chegar a un cambio de valores.
Señorías, temos que lograr que ninguén neste país véxase exento das posibilidades de educación e formación por razóns económicas ou por razóns sociais. E polo tanto hai que incidir na mellora das nosas políticas de bolsas e axudas, logrando que no horizonte sinalado dediquemos un 0,2% do PIB a bolsas e axudas ao estudo.
Sinalei anteriormente que o noso sistema educativo se caracteriza pola equidade, e non só debemos seguir garantindo que siga sendo así, senón que estou convencido de que podemos profundar aínda máis en reforzar esta dimensión social.
Un dos obxectivos que se persegue nesta proposta de Pacto é a mellora da calidade do sistema e a persecución da excelencia. Pero como me haberán escoitado en numerosas ocasións, calidade sen equidade condúcenos a un sistema elitista e a maioría da sociedade española non quere un sistema elitista. Quere unha educación de calidade, pero garantindo a igualdade de oportunidades. E consideramos que a equidade e a excelencia son absolutamente compatible. Garantir as condicións de calidade e equidade nos centros públicos. E o financiamento axeitado para conseguiro.
E se falamos de igualdade de oportunidades non debemos esquecer que o fracaso e o abandono teñen moito que ver con factores socioeconómicos. Polo tanto debemos contemplar medidas non só educativas. Cremos que a misión da educación non é simplemente adaptarse á sociedade existente senón que ten que ter vontade de transformar a sociedade en que vivimos. Estou convencido de que a educación é a mellor política social e que a través dela podemos impulsar e promover un cambio cara a unha maior cohesión e equidade social.
Unha das claves da mellora da nosa educación, e da mellora da empregabilidade futura dos nosos estudantes ten que ver co impulso da Formación Profesional.
Neste asunto tamén existe un consenso xeneralizado en toda a comunidade educativa, nas administracións e nas forzas políticas. A proposta de Pacto propón varias medidas concretas para que a Formación Profesional sexa unha formación integral e que se constitúa nun instrumento clave para avanzar cara a un novo modelo económico sostible.
Temos que formar profesionais máis innovadores, que poidan desenvolverse en medios de crecente mobilidade e que saiban afrontar os retos dos novos sectores emerxentes. É un dos grandes retos que temos no noso sistema educativo.
Tamén quero sinalar que a Universidade está no centro deste Pacto. Pois non é un Pacto Escolar, é un Pacto Educativo, e a Universidade e a educación teñen que estar presentes neste compromiso colectivo como país.
A modernización e internacionalización das universidades españolas son aspectos fundamentais para avanzar na sociedade do coñecemento. Non poderemos acadar un novo modelo económico sostible sen a necesaria contribución das universidades a través do coñecemento, a innovación e os procesos de transferencia e retorno á sociedade.
Nós defendemos desde o principio que a Universidade debe estar presente no devandito Pacto e quero aproveitar esta comparecencia para sinalar a importancia dos distintos plans e programas que se están desenvolvendo no marco da Estratexia 2015 e que contaron cun amplo apoio parlamentario, político, social e universitario
Señorías, a conveniencia dun Pacto pola Educación non é ningunha ocorrencia dun Ministro, nin dun Ministerio. Tras máis de 30 anos de Constitución e tras 10 anos de transferencia de competencias educativas ás CCAA, a sociedade española experimentou cambios sociais e políticos que hoxe condúcennos a reflexionar sobre que temos que facer para dar máis equilibrio, estabilidade, cooperación e coherencia ao noso sistema educativo.
Considero que o marco competencial actual foi positivo para a educación deste país, pois permitiu achegar a xestión aos cidadáns, así como axeitar a toma de decisións ás singularidades culturais, xeográficas e territoriais do noso país.
Polo tanto, o pacto non se propón para recuperar competencias en materia educativa por parte do Goberno Central. Temos que constatar a vixencia e a solidez da arquitectura competencial actual. A educación é unha cuestión de Estado e efectivamente está hoxe na competencia das diferentes administracións do Estado e da súa organización territorial.
O que entendo que si debemos facer é dar máis equilibrio, estabilidade, cooperación e coherencia, desde un marco común e acordado. Ás veces glosamos as virtudes de modelos educativos como o de Alemaña e o doutros países avanzados onde teñen unha estrutura federal. Pois ben, esa estrutura que en España construímos arredor do Estado das Autonomías esixe máis cooperación, máis acordos e consensos para acadar obxectivos que garantan a igualdade de oportunidades e a cohesión social no conxunto do Estado. É unha cuestión de convivencia baseada en aspectos comúns.
As 104 propostas que presentamos para a mellora da nosa educación, e as que eventualmente poidan engadirse como froito do debate, serán iniciativas para pór en marcha desde a corresponsabilidade, asumindo o marco competencial actual. Por iso, é indispensable o acordo no marco da Conferencia Sectorial, e por iso propuxemos que a Conferencia Sectorial sexa o órgano encargado da supervisión permanente da aplicación e desenvolvemento das medidas contempladas neste Pacto.
Para garantir esa estabilidade, esa cooperación e esa cohesión de todo o sistema, a nosa vontade é establecer un sistema de avaliación que permita que en sexto de Educación Primaria e en terceiro de Educación Secundaria Obrigatoria realícese unha avaliación de diagnóstico por parte do Instituto de Avaliación.
Porque ás veces temos prexuízos ou caricaturas sobre o que se sabe nunha Comunidade ou non. Vexamoso. En todos os estudantes que están cursando as ensinanzas do grao de adquisición das competencias básicas. Esta avaliación deberá ter un carácter formativo e orientador para os centros, o profesorado, as familias e o alumnado.
Señorías, non quero finalizar sen referirme a dous asuntos sobre os que se está debatendo na opinión pública e tamén nos ámbitos políticos, sociais e educativos.
O primeiro deles ten que ver coa inclusión ou non dos asuntos lingüísticos nesta proposta de Pacto.
Este Pacto pola Educación inscríbese na Constitución, e polo tanto está claro que non temos que incorporar outra orientación distinta no ao Pacto pola Educación.
Pero estamos dispostos a falar diso. E se así se considera teremos que encontrar o acordo para facero. Non temos que utilizar as linguas como elementos de confrontación. Unha lingua non se defende atacando a outra. E polo tanto, entendemos que a existencia de linguas cooficiais nalgunhas Comunidades Autónomas, ademais da lingua oficial de todo o Estado, son unha riqueza e un activo impagable para o conxunto do país. E unha gran posibilidade educativa.
Se se trata de que todos os alumnos teñan garantido … iso queda garantido. E tamén queda garantido en todas as Comunidades Autónomas.
Creo que a cidadanía española contempla este asunto desde a normalidade e o acougo e iso requírese tamén nos ámbitos políticos e da opinión pública. E polo tanto, creo que os sistemas actuais existentes nas distintas Comunidades Autónomas con idiomas cooficiais son froito dos consensos sociais de cada territorio e están avaladas por Parlamentos democráticos e representativos, e pola propia doutrina e xurisprudencia constitucional.
E deberes do coñecemento do castelán e o dereito a usaro.
O que si fixemos é propor por exemplo que se faga unha avaliación de que coñecementos hai do castelán en todas as Comunidades Autónomas. Non hai que prexulgar os resultados. Será interesante esa avaliación que nos permita analizar e se é o caso mellorar políticas actuais
Outro elemento que é obxecto de debate ten que ver co concepto de liberdade de ensino. Non quero evitar este debate, pois considero que debemos pronunciarnos sobre este asunto.
Incorporar o concepto de liberdade de ensino no Pacto pola Educación non engade valor á Constitución. A liberdade de ensino é pura Constitución. Está garantida desde 1978 na Constitución Española no seu artigo 27.1, e polo tanto, iso non pode ser obxecto de debate, nin de acordo.
Outra cousa é o significado ou o alcance que debemos dálle. Para algúns, liberdade de ensino é liberdade de elección de centro, para outros é iso mesmo pero coa garantía do financiamento público desa elección, para outros ten máis que ver coa liberdade de construír centros con idearios propios, ou coa igualdade de oportunidades e para outros está máis relacionado coa liberdade de cátedra, entre outras consideracións.
Pois ben, estamos abertos ao debate, pois estimo que deberiamos pórnos de acordo sobre o alcance do significado da liberdade de ensino. Para iso temos que apelar á doutrina constitucional e tamén á opinión do conxunto das forzas sociais e políticas, e a propia comunidade educativa. E novamente manter o asunto nos límites do acordo e do consenso.
4. FINAL
Señorías, finalizo xa. Presenteílles as liñas xerais do Pacto Social e Político pola Educación así como as propostas concretas máis relevantes.
Reitérolles que o documento sobre o que estamos debatendo é un texto aberto ao diálogo e que espero todos contribuamos á súa mellora. É un texto para un debate social, político e público. Un texto que busca non tanto a especificación das nosas conviccións senón aquilo común que nos aglutina. Non temos que renunciar a elas. Vivimos nun país onde é posible a convivencia de conviccións diferentes.
Eu pídolles a vostedes, sempre se pedino, o apoio construtivo para que coa polémica que sexa necesaria, co espírito crítico que precisen, tamén colaboren e fagan as súas achegas. Os cidadáns españois óllannos esperanzados e pídennos que poñamos o mellor de nós mesmos, que aparquemos as nosas diferenzas e concentrémosnos en encontrar o que nos une, que é moito. Necesitámolo para lograr este Pacto Social e Político pola Educación que o noso país necesita. Tanto para mellorar a situación como para que se garanta un futuro para os cidadáns.
Moitas grazas.
