Ao longo do século XX, España subscribiu convenios culturais bilaterais con boa parte dos países do mundo. A maior parte destes convenios configúranse como tratados de cooperación cultural en que se comprenden referencias ao recoñecemento mutuo dos títulos. Outros, os máis antigos no tempo, estaban especificamente dirixidos a regular o recoñecemento mutuo dos respectivos títulos, pero non necesariamente de forma automática.
En relación con estes Convenios, a partir de 1996, a xurisprudencia do Tribunal Supremo adoptou de forma invariable o criterio de que, para a recta interpretación dos mesmos, non se pode prescindir da normativa interna, acorde coas Directivas comunitarias. Por iso, a solicitude de homologación esixe que a Administración leve a cabo un control de equivalencia do título estranxeiro respecto do título español a que se pretende homologar.
A doutrina sentada polo Tribunal Supremo na xurisprudencia citada pode sintetizarse da seguinte maneira:
